Kwiatki świętego Franciszka

Tytuł:Kwiatki świętego Franciszka

Autor: anonimowy

Gatunek: legenda hagiografia

Kwiatki św. Franciszka:

To zbiór legend o świętym Franciszku (1192-1226) i jego towarzyszach.  Opowiada o jego życiu i działalności zakonnej. Spisany na początku XIV w. przez brata Hugolina. Na język polski przetłumaczył, opatrzył wstępem i wydał Leopold Staff we Lwowie w 1910r. Składa się z czterech części:

  1. pochwała człowieka
  2. życie i działalność zakonna św. Franciszka
  3. cuda i stygmaty św. Franciszka
  4. życie i nauki uczniów św. Franciszka: bracia Jałowiec, Idzi i Leon

Rozpoczynają się apostrofą do Pana Boga, w której określa się go jako najwyższego, wszechpotężnego, godnego chwały i czci. Jest tak wielki, że człowiek nie jest godny wymieniać jego imienia. Św. Franciszek pochwala Boga za to, że stworzył piękny świat. Najpierw wychwala stworzenie słońca (brat), które pięknie rozświetla ziemię i jest przejawem Boga. Następnie zachwyca się księżycem i gwiazdami (siostry), które pięknie świecą. Pochwala żywiołowy wiatr, powietrze, chmury, pogodę ? to bracia, którzy dają życie wszystkim stworzeniom. Woda jest siostrą ? czystą przyjemną i pożyteczną. Ogień jest jak piękny, mocny i radosny wiatr, który rozświetla ciemność. Ziemia jest matką i siostrą, żywi, wychowuje i ukwieca świat. Na końcu pochwala śmierć ? siostrę, która bliska wszystkim, nikt jej nie uniknie i także stanowi dzieło Boga. W zakończeniu św. Franciszek zwraca uwagę na ludzi, którzy powinni żyć w czystości, wybaczać innym, unikać słabości, gdyż za taką postawę zostaną wynagrodzeni, a źli i grzesznicy będą potępieni. Zdaniem świętego świat jest wielką rodziną braci i sióstr.

Losy św. Franciszka:

Naprawdę nazywał się Giovanni Bernardore (około 1182 - 1226) Urodził się w Asyżu (w Umbrii ? Włochy) w rodzinie bogatego kupca Piotra Bernardonei, jego matka była francuską i pochodziła z Prowansji. Wczesną młodość spędziła na hulankach i swawolach, w gronie szlacheckiej młodzieży. Korzystał z życia, uwielbiał walki rycerskie, nie zdobył wykształcenia. Mając 21 lat wziął z zamiłowania do walki, udział w wojnie z Perugią, został ranny, przechodził długi okres rekonwalescencji. W tym właśnie czasie obcuje z przyrodą. Otarłszy się o śmierć uznaje, że jego życie było puste i nic nie warte. Ojciec wykupił go z niewoli. Porzuciła dom wbrew woli rodziców, to co posiada rozdaje biednym a sam żyje z jałmużny. Wyruszył do Rzymu pieszo w łachmanach pożyczonych od żebraka. Zmienił swoje nastawienie do życia i wyrzekł się bogactw, rozpoczął życie pokornego jałmużnika. Zaczął odbudowywać kapliczki wokół Asyżu, na ich renowację zarabiał śpiewem. Rozmawiał ze zwierzętami, zakładał ogrody i opiekował się trędowatymi. Stopniowo skupiało się przy nim coraz więcej młodych ludzi. Towarzystwo św. Franciszka zaczyna przyjmować wiarę zakonną. Franciszek otrzymał prawo głoszenia kazań i założył franciszkański zakon pracy. Ustną zgodę ma założenie zakonu otrzymał od papieża Innocentego III. Później założył jeszcze dwa zakony klarysek i dla osób świeckich. Działał w czasach upadku obyczajowego, handlowano relikwiami, tworzyły się sekty. Jego odpowiedzią na upadek obyczajów była radosna wiara, płynąca z miłości do Boga. Wiedzę czerpał z Ewangelii i na jej podstawie nawoływał do akceptacji życia, natury i człowieka, życia w ubóstwie, służby innym i pokornego przyjmowania tego, co przynoszą nam wyroki Boże. Powierzył zakon młodszym braciom, gdy uznał, że jego idee są wypaczane przez resztę braci. Przed śmiercią, w 1224 r. odbył 40 dniowy post na górze Alverno, gdzie został obdarzony stygmatami. Zmarł samotnie w 1226 r. w jednej z odbudowanych kapliczek. Dwa lata po śmierci ogłoszono go świętym. Jego atrybutami są habit, ptaki i stygmaty.

Nauki św. Franciszka:

  • najważniejsza jest miłość do Boga, równie ważne jest umiłowanie ludzi i natury
  • można żyć w ubóstwie i nie umartwiać się
  • cierpienie, ubóstwo, wyrzeczenie i miłość przynoszą radość, gdyż przybliżają ludzi do Boga
  • należy żyć radośnie i miłować bliźnich
  • wiara w Boga daje pewność i radość
  • asceza ścisła i poważna, np. św. Aleksego jest pożądana ale niezwykle trudna do osiągnięcia, przeznaczona dla nielicznych ludzi o silnym charakterze
  • życia jako afirmacja dobroci
  • życie nie kończy się na śmierci
  • Grzeszników nawraca się do Boga łagodnością raczej niż naganami srogimi. Zło trzeba zawsze zdobywać miłością.
  • śmierć daje początek wiecznemu szczęściu.

Św. Franciszek a św. Aleksy ? dwie różne postawy ascetyczne:

św. Franciszek św. Aleksy
asceta średniowiecza późnego asceta średniowiecza wczesnego
asceta radosna
asceta umartwiania się
asceza czynna (odbudowywanie kapliczek, głoszenie kazań, tworzenie zakonu) i radosna asceza bierna (żebrał) ale umartwiał swoje ciało odmawiając sobie jedzenia i picia, pokutuje fizycznie za grzechy, unikał rozgłosu i nie korzysta z przyjemności życia
lgnie do ludzi izolował się od świata i ludzi

uważał radość z życia za miły obowiązek, prezentuje filozofię optymistyczną

umartwia się w samotności

Nawiązania:

  • Śniegi św. Franciszka Serafickiego - M. Sarbiewski
  • Stygmaty św. Franciszka - T. Miciński
  • Hymn św. Franciszka z Asyżu - J. Kasprowicz
  • Modlitwa do św. Franciszka - A. Kamieńska
  • Do świętego Franciszka - J. Twardowski
Kwiatki świętego Franciszka  


EPOKI LITERACKIE

Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszego serwisu. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Więcej informacji o plikach cookies.
Nie pokazuj więcej tego komunikatu.