Franciszek Villon

Franciszek Villon (1431 ? 1463)

Adoptował go Wilhelm Villon, który łożył na jego wykształcenie. Dzięki niemy skończył Uniwersytet na Sorbonie. Popadł w złe towarzystwo i często trafiał do więzienia, z którego ratował go Wilhelm. Często skazywano go na banicję. Prawdopodobnie zabił człowieka, pchnął go nożem. Udało mu się wtedy zbiec z Paryża. Gdy czuł, że umiera i był bardzo chory napisał dzieło Wielki Testament. Żegna się z nim ze światem i dokonuje rozrachunku z przyjaciółmi i wrogami. Opisuje Paryż zamieszkiwany przez biedaków, którzy dążą do czegoś lepszego. Stwierdza, że ludzie kupują wszystko - życie, wino a nawet uczucia. W dosadnych opisach ukazywał władzę czasu i śmierci nad ludzkim ciałem. Do czasów dzisiejszych zachowało się 120 stron jego twórczości.

W jego poezji pojawia się tęsknota za czymś innym. Trzeba pamiętać, że tworzył w czasie, gdy  panowały nędz, głód i epidemie. Villon opisywał ten stan rzeczy, pomieszanie dobra ze złem. Jego poezja jest często wulgarna, rubaszna i dosadna, pomimo dobrego wykształcenia. Napisał także kilka złodziejskich ballad. Zawołanie Villona: Ach gdzie są niegdysiejsze śniegi. Był poetą śmierci i miłości, często pojawiał się w tzw. czarnym humorze.

 

Franciszek Villon  


EPOKI LITERACKIE

Polecane serwisy

Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszego serwisu. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Więcej informacji o plikach cookies.
Nie pokazuj więcej tego komunikatu.